Το χρονικό στον Ταΰγετο από τους μαθητές της σχολής

Την Κυριακή 18.1.26, στα πλαίσια της Σχολής Ορειβασίας Αρχαρίων με επικεφαλής τον οδηγό βουνού Γιώργο Βουτυρόπουλο, κάναμε ανάβαση στην κορυφή Προφήτης Ηλίας στον Ταΰγετο. Οι εκπαιδευόμενοι/ες, με τους υπεύθυνους/ες εκπαιδευτές/τριές μας, ακολουθήσαμε το πρόγραμμα εκπαίδευσης όπως προβλέπεται και αναγράφεται στον κανονισμό. Οι καιρικές συνθήκες ήταν κατάλληλες για την ανάβασή μας και είχαμε στη διάθεσή μας τον ενδεικνυόμενο ορειβατικό εξοπλισμό.

Κατά την ανάβασή μας και όπως προβλέπεται, δεθήκαμε σε ομάδες για να ανεβούμε στην κορυφή από το σημείο Πλάκες. Χωριστήκαμε σε τρεις ομάδες. Η ομάδα μας, αποτελούμενη από 8 άτομα (μία εκπαιδεύτρια και 7 εκπαιδευόμενοι/ες – 3 γυναίκες και 4 άντρες), αφού ανεβήκαμε στην κορυφή, ξεκινήσαμε την κατάβασή μας. Λίγο κάτω από την κορυφή, σε σημείο που το χιόνι ήταν πολύ παγωμένο, ένα μέλος της ομάδας γλίστρησε και, αν και προσπαθήσαμε να αναχαιτίσουμε την πτώση, λόγω του σκληρού πάγου δεν μπορέσαμε να κρατηθούμε και παρασυρθήκαμε (η ώρα ήταν περίπου 11.15).

Η πτώση ανακόπηκε κοντά στη θέση Αλογόγουβες (περίπου 350 μέτρα πιο κάτω). Αφού ελέγξαμε την κατάστασή μας και βεβαιωθήκαμε ότι δεν υπάρχει πολύ σοβαρός τραυματισμός και ότι έχουμε τις αισθήσεις μας, η εκπαιδεύτριά μας προχώρησε στις προβλεπόμενες ενέργειες. Ανέβηκε την πλαγιά για να βρει σήμα, επικοινώνησε την κατάστασή μας στον υπεύθυνο συντονιστή και οδηγό βουνού και κάλεσε το 112 για άμεση βοήθεια (ώρα 11.35).

ΔΕΝ εγκλωβιστήκαμε ποτέ. ΔΕΝ μας πήρε χιονοστιβάδα. ΔΕΝ χαθήκαμε. Το 112 εξαρχής γνώριζε τη θέση μας και συντονίστηκαν ομάδες διάσωσης, Πυροσβεστικής, καθώς και εθελοντές/ντριες και φίλοι/ες ορειβάτες και οδηγοί βουνού, για να οργανωθεί ασφαλής και γρήγορη διάσωση.

Εκείνη την ώρα, η μισή ομάδα δεν μπορούσε να περπατήσει από τα χτυπήματα της πτώσης. Μας προσέγγισαν 3 άτομα της υπόλοιπης ομάδας μας στο σημείο, ήπιαμε τσάι για να πάρουμε δύναμη και να κρατηθούμε ζεστοί και, αφού ανασυγκροτηθήκαμε, με τεράστια προσπάθεια καταφέραμε να σηκωθούμε και να ανέβουμε με τις δικές μας δυνάμεις στο σημείο Πόρτες (ώρα 13.00).

Ενημερωθήκαμε ότι υπάρχει ελικόπτερο καθ’ οδόν. Στο σημείο είχε πολύ αέρα και κρύο και προσπαθήσαμε να κρατηθούμε ζεστοί. Εν τω μεταξύ, έφτασαν στο σημείο ο επικεφαλής μας οδηγός βουνού και άλλοι συνορειβάτες, καθώς και ο οδηγός βουνού Χρήστος Μπελογιάννης.

Περιμέναμε με ελπίδα το ελικόπτερο, το οποίο έφτασε γύρω στις 14.30 και προσπάθησε 5 φορές να μας προσεγγίσει, αλλά δεν τα κατάφερε και μας ενημέρωσε ότι επιστρέφει στην Καλαμάτα.

Οι επικεφαλής μας εκείνη την ώρα αποφάσισαν ορθά να μην χρονοτριβήσουμε άλλο. Η ώρα περνούσε και το κρύο θα μας εξαντλούσε σύντομα. Οπότε συνεχίσαμε με τις δικές μας δυνάμεις και αρχίσαμε την κατάβαση, καθοδηγούμενοι από τους δύο οδηγούς βουνού, από τη θέση Πόρτες προς το καταφύγιο (ώρα 15.30). Είχαμε ενημερωθεί ότι η ομάδα διάσωσης είχε ξεκινήσει να ανεβαίνει με 4 φορεία, με την οποία συναντηθήκαμε αφού είχαμε ολοκληρώσει το πιο επικίνδυνο μέρος της κατάβασης.

Στο σημείο Γούβες συναντηθήκαμε με τους διασώστες της ΕΜΑΚ, ΕΜΟΔΕ, Π.Υ., ΕΟΔ κ.λπ., όπου και παρέλαβαν τον πρώτο τραυματία, ενώ λίγο παρακάτω μας περίμεναν τα υπόλοιπα μέλη της ομάδας τους με ακόμη τρία φορεία, όπου και παρέλαβαν τους άλλους τρεις τραυματίες που χρειάζονταν μεταφορά. Στο σημείο επίσης έφτασαν και εθελοντές συνορειβάτες από την Αθήνα, με τη συνδρομή των οποίων στήθηκαν σχοινιά στα απότομα και δύσβατα σημεία, που βοήθησαν πολύ στη γρήγορη μεταφορά και κατάβαση των τεσσάρων φορείων.

Τα τέσσερα άτομα που κατέβηκαν πεζά έφτασαν στο καταφύγιο στις 18.00, όπου τους παρέλαβε αυτοκίνητο της Πολιτικής Προστασίας και διακομίστηκαν στο Νοσοκομείο Σπάρτης. Η ολοκλήρωση της κατάβασης των υπόλοιπων τραυματιών με τα φορεία ολοκληρώθηκε περίπου στις 19.30 και μεταφέρθηκαν και αυτοί στο νοσοκομείο με ασθενοφόρο.

Όλες οι ομάδες ΕΜΑΚ, ΕΟΔ, Πυροσβεστική, εθελοντές/ντριες, οι υπεύθυνοι του καταφυγίου, οι φίλοι μας συνορειβάτες και οι επικεφαλής μας έκαναν ό,τι καλύτερο μπορούσαν για να μας υποστηρίξουν και να μας βοηθήσουν, παρ’ όλες τις δυσκολίες, την κούραση και το δύσβατο της περιοχής.

Οι γιατροί, οι νοσοκόμοι/ες και όλο το προσωπικό ήταν εξαιρετικοί, μας φρόντισαν και συνεχίζουν να μας εξετάζουν με υπευθυνότητα.
Είμαστε ευγνώμονες όλες και όλοι για όλη τη φροντίδα που έχουμε λάβει. Σας ευχαριστούμε από καρδιάς.

Μέσα από αυτή τη δυνατή προσωπική μας εμπειρία, και παρ’ ότι βγήκαμε σχεδόν αλώβητοι και αλώβητες από όλο αυτό, επισημαίνουμε την αναγκαιότητα της ελικοδιάσωσης, όχι μόνο για ορειβατικά ατυχήματα, αλλά για κάθε ατύχημα που συμβαίνει εντός ή εκτός δραστηριότητας σε απομονωμένο, δύσβατο σημείο. Από μια καρδιακή προσβολή σε ένα νησί ή ένα ατύχημα σε μια παραλία ή σε ένα ορεινό χωριό κ.ο.κ. Αντίστοιχη σημασία έχει η ύπαρξη εξειδικευμένων διασωστών με τον απαραίτητο εξοπλισμό. Τα βουνά τα αγαπάμε και θα ανεβαίνουμε σε αυτά. Η εκπαίδευση όλων είναι το παν, ωστόσο οι άτυχες στιγμές είναι στο πρόγραμμα. Η λύση δεν είναι να μην απολαμβάνουμε τα βουνά και τις ορεινές δραστηριότητες, αλλά να υπάρχουν τόσο οι κατάλληλες εκπαιδεύσεις των ορειβατών όσο και ο επαρκής κρατικός μηχανισμός διάσωσης, με εξειδικευμένο και εξοπλισμένο προσωπικό και κατάλληλες υποδομές.